Scheisse Blog

Waar cynisme nog mag…

Boven de boomgrens

t_bergblogMijn kijk op het leven is totaal veranderd. Wie nu een sprong in de lucht maakt moet ik teleurstellen. Hoe vaak sommigen ook hebben getracht hun inzichten aan mij op te dringen, helaas heb ik deze nieuwe zienswijze geheel zelfstandig geïmplementeerd. Jammer voor jou. Januari 2014 vormde de voedingsbodem.

Ik vierde mijn verjaardag nooit. Leeftijd deed mij niets. Ik had stapels jonge mensen om mij heen en kende ook zat ouderen die nog midden in het leven stonden. Wat kon mij gebeuren? Leeftijd was in-sig-ni-fi-cant. Totaal ir-re-le-vant. On-be-lang-rijk. Tot mijn schoonvader overleed op 2 januari. Hij werd maar 72. Ondertussen onderging mijn vader chemotherapie en overleed ook nog een andere bron van inspiratie op 74-jarige leeftijd. En ik dacht dat ze allemaal minstens 100 gingen worden! Ineens realiseerde ik mij dat het aantal verjaardagen dat mijn leven telde nog steeds weinig indruk op mij maakt, maar dat ik blij mag zijn als ik er hierna nog 24 mee mag maken. En dat blijkt dus wél een totale mindfuck.

Alles wat ik mij ooit spelenderwijs tot doel heb gesteld heb ik niet gerealiseerd. Ik spreek nog steeds geen 5 talen vloeiend. Ik heb de wereld niet gezien en ik weet nog steeds niet wat ik wil worden. Gelukkig maar. Die doelen waren targets voor een jongen. De jongen van ooit. Niet voor de man die ik nu geacht wordt te zijn. Zinloze doelen ook. Want ik heb wel onderweg (tegen alle verwachtingen in) een vrouw gevonden waar ik nog altijd graag mee samen ben en twee kinderen verwekt die mij nog alle dagen kunnen verbazen. En daar waar mijn leeftijdsgenoten mild zijn geworden, word ik iedere dag strijdbaarder. Ook daar ben ik trots op.

Meer dan ooit realiseer ik mij dat ik dingen nú moet doen. Dat tijd op gaat. Dat ik be-der-fe-lijk ben. En ik wil nog zoveel? Althans, dat dacht ik. Maar wat ik in eerste instantie zo graag wilde, lijkt nu zo zinloos en tijdverspillend. Wat ga ik doen met die 5 talen foutloos? Wat heb ik er aan om in Thailand met andere Nederlanders een uitgestippeld pad te volgen op zoek naar mijzelf? En wat mijn beroepskeuze betreft: wil ik eigenlijk wel iets worden, of wil ik liefst iedere 2 jaar iets anders worden? Die vragen zijn deze maand allemaal in één keer beantwoord.

Leeftijd is onbelangrijk. Die les had ik al geleerd. Het is alleen zo lullig dat je niet weet waar je eindstation ligt. Je kunt wel rustig wandelend naar de top van de berg willen, maar misschien rest je slechts tijd om rennend de boomgrens te halen? Waaruit maar weer eens blijkt dat het de reis is die telt, en niet het reisdoel. Dat carpe diem niet genoeg is. De dag plukken is één. Maar daarna dien je je tanden er diep in te zetten en het leven er uit te zuigen. Tot je tandvlees ervan gaat bloeden.

Advertenties

Enkel berichtnavigatie

2 gedachten over “Boven de boomgrens

  1. En ik maar denken… wie is Aaltje? 😉

  2. Aaltje op schreef:

    Beautiful. Je weet me altijd te raken met je stukkies.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s