Scheisse Blog

Waar cynisme nog mag…

Een zalvend knikje

Een zalvend knikjeGecondoleerd. Ik vond het altijd een woord voor mensen die niets beters kunnen verzinnen. Zo afstandelijk, karakterloos en bijna onmenselijk om te zeggen. Talentloos ook en weinig creatief. Gecondoleerd. In de ergste variant met zo’n zalvend knikje erbij, zoals alleen tantes uit begin 20e eeuw dat nog kunnen. Gecondoleerd. Ik kon er nooit iets mee, ik wilde er niet aan en ik voelde mij er zwaar ongemakkelijk bij. Ik wilde iets anders zeggen. Maar wat was het alternatief?

Vaak ontbrak ook de tijd om met een beter cliché op de proppen te komen. Dan werd je ineens door je gesprekspartner met het nieuws geconfronteerd dat hij of zij een dierbare kwijt was geraakt. Recent, maar soms ook al jaren terug. Dan had je iemand dus zwaar verwaarloosd. Soms zelfs bewust. Dan schaamde je je kapot. En dan moest je ook nog eens gecondoleerd zeggen. Dat vreselijke woord. Want dat hoort nu eenmaal zo. Gecondoleerd. Dat was je zo geleerd.

Dus moest er een alternatief komen. Ik werd opstandig. Al vanaf mijn puberjaren probeer ik een zinnetje of woord te construeren dat gecondoleerd uit de markt moet drukken. Ik probeerde het met Kut man, da’s ook goed klote voor je! Maar dat bleek niet de gewenste oplossing, niet de juiste toon en bovendien 7 woorden langer dan de door mij zo gehate blijk van medeleven. Dat moest beter. Efficiënter. En dat vind ik nog steeds, zelfs nu Abraham zo af en toe bij Sarah informeert of hij al mijn kant op moet. Maar gecondoleerd zou ik nooit meer zeggen, dat stond als een paal boven water.

Deze week zat ik aan de andere kant van het medeleven. Gisteren kreeg ik nog minstens 50 condoleances naar mijn hoofd. Wonder boven wonder voelde dat goed. Prettig. Warm. Het bracht iets teweeg. Het voelde vakantie en thuis tegelijk. Gecondoleerd blijft een naar woord om te zenden, maar het voelt heerlijk om te ontvangen. Omdat het in vier lettergrepen al het ongemak uit een ongemakkelijke conversatie haalt. Het verwijdert de angel. Het voorkomt gênante versprekingen. Nu zou ik liefst van condoleren mijn hobby maken, maar niet voordat ik dat zalvende knikje onder de knie heb.

Advertenties

Enkel berichtnavigatie

4 gedachten over “Een zalvend knikje

  1. Haha, dankjewel. Ik kan het nu hebben!

  2. Kut man, wat klote voor je. Altijd erg naar als Magere Hein iets te dicht in de buurt komt. Zelf probeer ik gecondoleerd (als gevende partij) ook meestal te vermijden. Mijn innige of oprechte deelneming vind ik al een fraaiere zinsnede, maar klinkt minstens zo zalvend. Desalniettemin zeg ik het toch tegen je: Mijn oprechte deelneming met je verlies Caspar.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s