Scheisse Blog

Waar cynisme nog mag…

1000 ervaringen rijker

GekkenhuisTerug in de metro. Na twee weken roostervrij en 1000 ervaringen rijker. Verderop zit een man met een opvallend lelijke pilotenjas van PME Legend. Dat staat tenminste groot op zijn rug gestikseld. Het kost wat, zo’n opvallende lederen merkjas, maar het verandert niets aan de gereformeerde kop die er bovenuit steekt. En het ziekenfondsbrilletje. Misschien dat meneer een geroyeerde legende is bij de scouting, maar hier in de ondergrondse niet. Hier gelden andere wetten. Al gauw laat hij ons in de steek. Zijn fladderende Adidas trainingsbroek doet vermoeden dat meneer vandaag nog voor zijn leven moet rennen. Dit is Zuidoost, refo biatch!

Naast hem zat de professor. Verward kijkt hij naar de voloptueuze dame die weer een stoeltje verder zit. Ze schuift voortdurend heen en weer over haar zitje. Irritant. Hij draagt een wanordelijke kop met vlashaar, een brilletje uit zijn studententijd en een shawl die academische kennis doen vermoeden. Zij draagt een patchwork jas die verraadt dat zij altijd meteen doorbladerde naar Hiawatha als de Donald Duck op de deurmat viel. Het ontbreekt er maar aan dat zij zandtekeningen maakt op de vloer van de metro. Het heen en weer schuiven gaat op mijn zenuwen werken.

Als onze lokale Pocahontas de trein ritueel verlaat, staart de professor twee haltes lang gebiologeerd naar het lege stoeltje dat zij achterlaat. Alsof hij niet heeft gemerkt dat zijn buurvrouw het treinstel heeft verlaten, op weg naar een meditatieve workshop dreamcatchers maken. Hij verwacht haar ieder moment weer te zien. Hij blijft zo gefascineerd en nauwlettend naar het stoeltje turen dat ik als vanzelf mee ga kijken. Maar ik kan niets op de stoel ontdekken dat een langdurig staren kan rechtvaardigen. Ook geen nat plekje.

Vanaf de overkant wordt hij gadegeslagen door een dood vogeltje, vermomd als bijkans geslachtsrijp meisje. Zo’n meisje dat op een feestje aanwezig kan zijn, zonder ook maar één opgewonden puberjongen in de war te maken. En dat is knap. Haar angstige blik gaat van de prof naar het stoeltje en terug. Haar ogen flitsen. Van links naar rechts. En terug. Haar ogen bewegen. Verder dient haar lichaam geen doel. Het zit doodstil te wachten op de halte waar het uit mag stappen om elders verder te niksen. Of zwanger te raken van een veel oudere leraar.

Terug in de metro. Na twee weken roostervrij en 1000 ervaringen rijker. Ondertussen heeft de mensheid elkander – in stemmig zwart gekleed – een goed 2014 toegewenst. En verzuchtend verzucht dat 2013 maar een kutjaar was. We gaan het beter doen in 2014. En anders. En beter. Ook de refo. Ook de prof. Ook Hiawatha en ook het vogeltje. Allemaal hebben ze die woorden gebruikt. Voor mijn blog ben ik blij dat de poort van het gekkenhuis onverminderd open is blijven staan. Welkom terug in het openbaar vervoer, gekkies! Ik hou van jullie. Ook in 2014.

Advertenties

Enkel berichtnavigatie

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s