Scheisse Blog

Waar cynisme nog mag…

Wij zijn goed. Wij zijn de beste. Wij.

t_colloseumGladiatoren waren het, die vanmiddag 11 tegen 11 het Colosseum aan de Maas betraden. Het volk juicht. Voor de spelers. Maar vooral omdat de seizoenskaart in de binnenzak de eigen “sportcarrière” zo prettig maskeert. Wij zijn goed. Wij zijn de beste. Wij. Ik vind het betreden van het veld door de spelers een mooi klassiek schouwspel. Het spel is op de wagen. We gaan beginnen. En dit zijn de mannen die het gaan doen.

11 tegen 11, volgens de laatste mode. Met Joris Matthijsen als uitzondering. Trendy in haardracht, in baarddracht en in lichaamsbelettering. Soms zelfs trendsettend. Alles om er fitter en sterker uit te zien dan de tegenstander, en liefst een beetje angstaanjagend. Grommen zonder geluid te maken. Als de spelers zelf in slow motion het veld op konden lopen, zouden ze dat zeker doen. Met schallende trompetten en paukslagen als heroïsche muzikale omlijsting.

Hier gaat het om. Dit is de dag. Op leven en dood. En daar gaat de vergelijking mis. Het gaat vandaag niet om de dood. De commentator gebruikt het woord nog wel eens, maar échte doden heb ik al jaren niet zien vallen vanaf mijn tweezits. Nog niet. En juist dat is zonde. Ik ben vóór het herinvoeren van de dood in de sport. En al zeker bij het voetbal. Daar wordt het allemaal een stuk interessanter van. Vechten tot de dood. Dát wil ik zien.

Met het wegvallen van de dood is in de sport namelijk alleen “het leven” overgebleven. En van leven gaat niemand dood. Althans, op de korte termijn. Ook de verliezers stapten vanmiddag weer zonder hulp van het veld. Alsof er niets gebeurd was. Het is loonstrokenvoetbal geworden. Voetbal zonder risico op overlijden of loonbeslag. En dat zie je. Het enige waar de spelers zich nog druk om maken is de arbitrage. 22 haantjes die zich reeds bij het eerste fluitsignaal de man-of-the-match wanen, accepteren geen enkele vorm van autoriteit. En desnoods spuug je de scheids daarvoor in zijn gezicht tijdens het buitensporig verheffen van je stem.

Ook Phillip Cocu stond verloren langs de lijn. Spelers roemen in interviews zijn bijdrage voor het Nederlands voetbal nog wel eens, maar zodra de wedstrijd begonnen is, is Cocu ook niet meer dan een bemoeial langs de lijn. Iemand die binnenstapt in de intieme zone van zo’n 20-jarige voetbalmiljonair die respect eist, of datgene wat daar in 2013 voor door moet gaan. Een gladiator buiten dienst die het beter denkt te weten dan de gladiator van het moment? Wat denkt zo’n Phillip wel niet? Je ziet het ze denken.

Het leven. Dat is alles wat nog rest. Of zoals dat tegenwoordig heet DE leven. Geld, auto’s, vrouwen, uitgaan en roem. Dat is DE leven. HET leven is iets waar supporters onder gebukt gaan, wonend op een driehoogje in de wijk Feijenoord. De spelers van Feijenoord en PSV kwamen elkaar vlak voor de wedstrijd al tegen in de tunnel die naar het veld van De Kuip leidt. Er werden handen geschud. Er werden schouders beklopt. Er was geen vijandschap. Er was respect voor de tegenstander. Op een moment dat zich daar niet voor leent. Een moment waarop je je tegenstander moet minachten en smerig dient aan te kijken. Maar nee, ze kozen voor gelijkheid. „Hé man, jij ook gefeliciteerd met DE leven!. Wij zijn goed. Wij zijn de beste. Wij.”

Advertenties

Enkel berichtnavigatie

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s