Scheisse Blog

Waar cynisme nog mag…

Wat is jouw probleem?

Jiskefet VoetbalvaderPrecies dat vroeg ik vorige week zaterdag aan een teamgenoot van mijn zoon. Een nogal volwassen vraag aan een jongen van 12, maar als je je in het veld als een volwassen klootzak gedraagt vind ik zulke vraagstelling gerechtvaardigd. In een collectief falend team kreeg de keeper (mijn zoon) regelmatig ongenadig commentaar van deze faalhaas. Bij de 0-3 gebeurde dat opnieuw. Vanaf de middenstip, waar onze vriend in kwestie al schreeuwend balletjes stond te wachten. Mijn zoon had bij dat doelpunt een schop in het gezicht gehad van een tegenstander en stond een mix van gras, modder en tranen uit zijn oog te vegen terwijl de bal achter hem in het net lag. Ik werd dan ook razend over deze ongezouten en onterechte kritiek.

Toen het obstinaatje werd gewisseld sprak ik hem stevig aan.”Wat is jouw probleem?” vroeg ik hem en ”Wie ben jij dan wel?”. Ik schrok een beetje van mijn eigen toon. Maar aangezien dit al een paar weken speelde, vond ik het eigenlijk prima mijn stem zo te verheffen tegen dit stuk ellende. Na de wedstrijd verwachtte ik een vader of moeder te spreken te krijgen. Met vragen van hun kant en waar ik mij mee bemoeide? Er kwam echter niemand. Navraag leverde op dat het mannetje altijd alleen naar voetbal komt. Dat niemand zijn ouders ook eigenlijk kent. Of weet waar hij woont. En met wie.

Vandaag, een week later, speelde de faalhaas een puike partij. Hij gebruikte zijn stem positief, coachte het team de hele wedstrijd (ook toen hij de aanvoerdersband sportief aan iemand anders had gegeven) en deelde luidruchtig complimenten uit waar dat op zijn plaats was. Hij liet zien inzicht in het spelletje te hebben en nam het zwalkende team op sleeptouw. Zelfs toen de zoveel sterkere tegenstander de 10e maakte (…), bleef hij motiveren. Een totaal andere speler dan ik tot nu toe in het veld had gezien. Ik voelde mij zelfs een beetje trots dat ik met mijn uitbrander toch mogelijk de oorzaak was geweest van deze positieve omslag.

Na afloop wilde mijn zoon wat te snacken halen bij McDonald’s. Iets wat ik na deze bittere pot voetjebal niet kon weigeren. Toen we er net zaten, kwam de ex-faalhaas binnen stappen, kocht een blad vol eten en ging alleen aan een tafeltje zitten. Opnieuw alleen. Met een mobiele telefoon en geld mee van thuis om in zijn eigen lunch te voorzien. Op weg naar buiten heb ik hem een dik compliment gemaakt voor zijn spel, dat hij lachend in ontvangst nam. Vorige week vroeg ik hem wat zijn probleem is. Deze week weet ik het.

Advertenties

Enkel berichtnavigatie

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s